۰۶ آبان ۱۳۹۷ ۰۹:۰۰
کد خبر: ۹۶۵۱

پرشیا دایجست - در سالهای اخیر و در پی تغیرات اقلیمی در کشور و بروز خشکسالی‌های بلند مدت و سیلاب‌های ناگهانی در برخی از مناطق کشور، روش کهن برای ذخیره آب در آب انبار بار دیگر احیا شده است.

در گذشته یکی از روش‌های اصلی ذخیره آب آشامیدنی در ایران، ساخت سازه ای آبی به نام آب انبار بوده است؛ آب انبار محفظه‌ای است سرپوشیده‌ در زیرزمین که آن را در مسیر شیب طبیعی زمین می ساختند به نحوی که بیشترین حجم روان‌آب‌ها اعم از آب باران و سیلاب جهت ذخیره سازی به سوی آن هدایت شود.

پیشینه ساخت آب انبار به عنوان یکی از بناهای عام‌المنفعه به پیداش تمدن در ایران می رسد. قدیمی ترین مخزن آب کشف شده در ایران متعلق به هزاره دوم قبل از میلاد و در بقایای شهر ایلامی "دورانتاش" در جغازنبیل خوزستان است. از دوران حکومت هخامنشیان نیز بقایای آب انبار و آب‌راه‌های متعدد در محدوده تخت‌جمشید وجود دارد و در جزایر خلیج فارس نیز مخزن‌هایی از دوران ساسانی برجای مانده است.

این روش کهن اما در سالهای اخیر و در پی بروز خشکسالی‌های بلند مدت در مناطق مختلف کشور بار دیگر احیا شده و بویژه در استانهای جنوبی کشور مردم روستا برای ذخیره آب دست به ساخت مخازن نگهداری آب به روش سنتی زده‌اند.

شهرستان خنج در 200 کیلومتری شهر شیراز یکی از نقاطی است که بیشترین تعداد آب انبار در آن ساخته شده است. گفته می‌شود نزدیک به 1000حلقه آب انبار در این شهرستان وجود دارد که در بارندگی های مناسب فصل زراعی هرسال به طور میانگین یک میلیون و200هزار متر مکعب آب در آن ذخیره می‌شود.

معماری آب انبار در ایران بسته به اقلیم و جغرافیای محل متفاوت است؛ در خنج و مناطق جنوبی فارس آب انبارها به صورت گنبدی ساخته می شوند و دریچه هایی برای تهویه هوای داخل در اطراف آن تعبیه می شود.

منبع عکس: واحد مرکزی خبر

برای دیدن گالری های بیشتر اینجا کلیک کنید.



ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* captcha:
* نظر:
]