۱۳ فروردين ۱۳۹۷ ۰۸:۱۰
کد خبر: ۹۹۹

پرشیادایجست - سیزدَه‌به‌دَر از جشن‌های نوروزیِ ایرانیان در سیزدهمین روز ماه فروردین‌ و دارای سابقه ای دست کم چهار هزار ساله است. بعد از انقلاب اسلامی، این روز در تقویم رسمی به روز طبیعت نامگذاری شد و از تعطیلات رسمی است.

برخی بر این باورند که در این روز باید برای راندن نحسی، از خانه بیرون رفت. اما در واقع در فرهنگ ایرانی، هیچ یک از روزهای سال نحس شمرده نشده و هیچ سندی وجود ندارد که مردمان نسل‌های پیشین از نحسی «سیزده» سخن گفته باشند.

گفته می‌شود ایرانیان باستان در آغاز سال نو پس از دوازده روز جشن‌ گرفتن و شادی‌ کردن که به یاد دوازده ماه سال است، روز سیزدهم نوروز را به باغ و صحرا می‌رفتند و شادی می‌کردند و در واقع جشن نوروز را با شادی به پایان می رساندند تا حسن ختامی بر بزرگ ترین جشن سال باشد.

همچنین گفته می شود روز سیزدهم هر ماه خورشیدی در گاهشماری ایرانی «تیر روز» نام دارد که متعلق به ستاره باران آور می باشد. از این رو گفته می شود جشن سیزده‌به‌در به مناسبت پیروزی ایزد باران بر دیو خشکسالی اَپوش می‌باشد و از قبل از اشو زرتشت (1800 قبل از میلاد) مرسوم بوده است. در این روز مردم به دشت و صحرا و کنار جویبارها می‌رفتند و به شادی و پایکوبی می‌پرداختند و آرزوی بارش باران را از خداوند می‌نمودند.

جشن سیزده به در آیین های ویژه خود را دارد که از آن جمله گره زدن سبزه، سبزه به رود سپردن، خوردن کاهو و سکنجبین و پختن غذاهای متنوع به ویژه آش رشته است. در قدیم در روز سیزده فروردین،‌ سبزه‌ عید را به‌ آب‌ روان‌ می‌ سپردند به‌ این‌ امید که‌ این‌ دانه‌ها به‌ همراه‌ آب‌ روان‌ موجب‌ برکت‌ و باروری‌ کشتزارها شوند. امروز نیز هنوز این باور وجود دارد که باید سبزه را در دشت و طبیعت رها کرد تا زمین از وجود آن بارورتر شود و قبل از هر کاری دختران مجرد گره‌ای به آن بزنند تا به میمنت برکت آن بخت آنها باز شود.

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* captcha:
* نظر:
پر بازدیدها
آخرین اخبار